Namaszczenie chorych

  • W nagłych przypadkach można wezwać kapłana o każdej porze dnia i nocy.
  • Zwykle namaszczenia udzielamy (po zgłoszeniu) po Mszach św. rannych lub wieczornych, oraz z racji rekolekcji parafialnych.
  • Chorego do namaszczenia zgłaszamy w kancelarii lub w zakrystii. Podajemy na kartce imię i nazwisko chorego, wiek, dokładny adres. (dowozimy kapłana)
  • Sakrament ten wolno powtórzyć, jeśli chory po wyzdrowieniu znowu ciężko zachoruje lub jeśli w czasie trwania tej samej choroby niebezpieczeństwo stanie się poważniejsze (kan. 1004 § 2).
  • Przygotowanie mieszkania:
    1. Stół nakryty białym obrusem
    2. Krzyż i świece
    3. Woda święcona i kropidło
    4. Kawałek waty
    5. Odrobinę chleba i sól (na spodeczku)
    6. Jeżeli chory ma trudności z przełykaniem to czystą wodę do popicia Komunii św.
  • W czasie udzielania sakramentu namaszczenia chorych powinni modlić się wspólnie także domownicy.
  • Sakramentu namaszczenia chorych można udzielić w następujących przypadkach:
    1. Jeżeli jest poważna choroba (niezależnie od wieku)
    2. Osobom starszym wiekiem (zwykle raz w roku, jeśli nie ma choroby)
    3. Przed operacją medyczną
    4. Nieprzytomnym lub psychicznie chorym, jeśli można przypuszczać,
      że w normalnych warunkach życzyłyby sobie przyjęcia tego sakramentu.
  • Sakramentu namaszczenia chorych nie udziela się zmarłym tylko żywym, gdyż jest to sakrament uzdrowienia. Ważna jest więc troska rodziny, aby nie zwlekać z tym sakramentem aż do bezpośredniego niebezpieczeństwa śmierci.
  • W szpitalach zwykle są kapelani, którzy udzielają namaszczenia i zostawiają potwierdzenie udzielenia tego sakramentu. Potwierdzenie to trzeba zachować, gdyż w przypadku śmierci będzie potrzebne w kancelarii parafialnej.